Rozdział 3: ,,Przyjaciółka z przeszłości"

    Rozprawa trwała krótko, po półtorej godziny dobiegła końca. Wyszłam z niej zdenerwowana i cała we łzach.
    Jak ona mogła?... Jak mogła mi to zrobić?... Najpierw rozpieprza mi życie, a jeszcze teraz naopowiadała w sądzie takich głupot o tacie. Że niby pije... że jest alkoholikiem i nie jest w stanie się mną zajmować. Tak bardzo chcę jej wykrzyczeć, jak jej nienawidzę, ale nie potrafię. Dlatego wtuliłam się w tatę i dałam mu się prowadzić do domu. Moje łzy strumieniami spadały na jego koszulę.
    Gdy tylko weszliśmy do domu, uciekłam do swojego pokoju i po prostu utonęłam we własnych łzach. Przypomniałam sobie o czymś, czego dawno nie robiłam... Delikatnie zamknełam na klucz drzwi od pokoju, otworzyłam szufladę i sięgam na samo dno. Wyciagnęłam mały, srebrzysty, połyskujący przedmiot. To żyletka... ta sama, którą zadałam sobie pierwsze rany wtedy kiedy... z reszta nieważne... Zostawiłam na ręku pierwsze kreski i czułam, jak razem z krwią schodzi ze mnie cały smutek i zła energia... czyli wszystko, czego najbardziej chcę się teraz pozbyć...Każda rana dawała mi ból fizyczny, ale usuwa psychiczny... Zamknęłam oczy i pozwoliłam swobodnie wypływać krwi z moich żył.
    Z "transu" wyrwało mnie głośne pukanie do drzwi i  wołanie mamy. Nie miałam zamiaru otwierać. Nie jej. Kiedy olałam jej wołanie,usłyszałam ciepły, pełen miłości a zarazem bólu głos taty, ktory prosi, żebym otworzyła.
    W pośpiechu wrzuciłam żyletkę do szuflady, rany przyłożyłam jakąś chusteczką, opuściłam rękawy bluzy i byłam gotowa otworzyć.

*oczami Caroline*
    Wiem, że to dla niej trudne, ale musimy jej powiedzieć wszystko... do końca...
- Więc... po co przyszliście? - Abbey niepewnie zaczęła rozmowę...
__________

Hej ! Długo nie było nexta, ale mam nadzieję, że się nie gniewacie i że się wam podoba. 4 część jest już napisana, ale pojawi się dopiero jak będzie 5 komentarzy. Wierzę, że dacie radę. Kocham was ;*** Klaudia