... Two Faces Of Love ...: marca 2014

Rozdział 1: "Wspomnienie"

Od kiedy pamiętam w mojej rodzinie wszystko było w miarę OK. Rodzice się nie kłócili, ja uczyłam się dobrze. Ot, taka typowa rodzinna sielanka. Nigdy nie myślałam, że kiedykolwiek to się zmieni, chociaż z drugiej strony było za dobrze, więc można było przeczuwać, że jednak nie zawsze będzie wszystko grać.

Z tatą zawsze miałam świetny kontakt, a z mamą nigdy nie mogłam znaleźć wspólnego języka. Właśnie dlatego, kiedy coś się zaczęło psuć od razu to zauważyłam, ponieważ tata chodził smutny i przygnębiony. Nie przychodził do mnie, jak co wieczór i nie pytał co u mnie, tylko zamykał się w swoim gabinecie. Miałam wrażenie, że chodził pijany, ale nigdy nie miałam odwagi go o to zapytać.

Cały czas zaprzątałam sobie tym głowę. Wydawało mi się , że każdy mnie zbywa i nie zwraca na mnie uwagi. Pewnego wieczoru, gdy już miałam kłaść się spać przypomniałam sobie, że w kuchni, na szafce leży mój telefon. Kiedy schodziłam na dół, usłyszałam rozmowę:

*Oczami Jamesa*

- To już jutro. Kiedy zamierasz jej to wszystko wytłumaczyć? - zapytałem, dość zdenerwowany całą sytuacją.
    - Nie wiem, nie umiem... Nie potrafię... - powiedziała łamiącym się głosem Caroline.
- Ona musi poznać wreszcie prawdę.
- Ale James... To będzie dla niej straszna i szokująca wiadomość...

    - Jaka wiadomość? - usłyszałem cienki głos dobiegający zza moich pleców. Odwróciłem się i zobaczyłem Abbey. Teraz już trzeba będzie jej jakoś to wszystko powiedzieć i wytłumaczyć..
   ___________________________
Hej ! Jak wam się podoba? Jak myślicie, o czym rodzice muszą powiedzieć Abbey? Czekamy na 4 komentarze i dopiero wtedy ukaże się następna część. :) Kochamy was, Klaudia i Gosia <3

Prolog

*oczami Abbey*
Dlaczego?...
Dlaczego ja?....
Zawsze było pięknie...
spędzaliśmy każdą chwilę razem...
A teraz?
Przez dwa głupie słowa wszystko się pie*rzy.
Nie mogę uwierzyć, że to wszystko przydarzyło się mnie...
Siedzę w pokoju i płaczę, po prostu płaczę...
Zaraz pewnie wrócą wspomnienia z dzisiejszego dnia...
Z najgorszej wiadomości, jaką kiedykolwiek usłyszałam...
I pomyśleć, że jeszcze niedawno było tak pięknie....