Rodział 2 : Wiadomość

    * Oczami Abbey*

    -Więc o czym powinnam wiedzieć???- zapytałam z ciekawością
-Więc... My rozwodzimy się...- powiedział tata, a w moich oczach pojawiły się łzy.
- C,co ?.. Ale jak to?.. Czemu?.. Co zrobiłam źle?..
-Ty nic kochanie...-powiedziała mama przytulając mnie- Po prostu kogoś poznałam...
- Co?! Jak mogłaś ?! Znudziliśmy ci się ?! Ty nigdy nas nie kochałaś ! Ani mnie, ani taty.- krzyczałam próbując wyrwać się z uścisku.
-Kochałam was i kocham nadal, ale kocham też Harry'ego. i chcę z nim być szczęśliwa.
-Aha, więc ten d*pek, którym zastąpiłaś sobie tatę ma na imię Harry ?! Ciekawe, w czym on jest lepszy.- krzyknęłam, pobiegłam na górę i z trzaskiem zamknęłam za sobą drzwi mojego pokoju. chwilę później usłyszałam pukanie do drzwi, ale za barykadowałam się i nie otwierałam nikomu. Następnie nasunęłam słuchawki na uszy i już nic mnie nie obchodziło. Zamknęłam oczy i dopłynęłam.
    Ocknęły mnie dopiero promyki słońca muskające moje podrażnione od płaczu policzki. Spojrzałam na zegarek stojący obok łóżka. Dochodziła już  8:00. Ktoś zapukał do drzwi. Nie do końca świadoma rzuciłam : "Proszę" i z powrotem padłam głową na poduszkę.
- Hej Skarbie... Obudziłaś się już ? Właśnie szedłem, żeby Cię obudzić. Musisz niestety stawić się w sądzie. Rozprawa jest o 11:00. Ubierz się proszę i idź tam z nami. dla nas wszystkich to jest bardzo trudne, ale musimy przez to przebrnąć. -powiedział tata, a w jego oczach pojawił się smutek. Ja też prawie się popłakałam, ale ten przytulił mnie i powiedział, że wszystko będzie dobrze. Niechętnie wstałam i dokonałam porannej toalety. Następnie ubrałam się i spięłam włosy w kok. Zeszłam na dół. Będąc w amoku założyłam buty, chwyciłam torebkę i wyszłam. Wsiadłam do samochodu i czekałam. Chwilę potem ruszyliśmy.
    Czułam wewnętrzne rozedrganie, a po policzkach ponownie zaczęły spływać mi gorzkie łzy rozpaczy. Chwilę później byliśmy na miejscu. Jeszcze kawałek korytarzem i weszliśmy na salę...